Fortnite: რატომ ბრუნდებიან მოთამაშეები ყოველი მარცხის შემდეგ

თამაში შეიძლება მაშინაც მოგენატროს, როცა ბოლო მატჩში მარცხდები. სწორედ ეს არის Fortnite-ის მთავარი ძალა: ის გამარჯვებას არ გპირდება, მაგრამ ყოველი წაგებიდან ახალ მცდელობას აჩენს. ერთი შეხვედრა შეიძლება უხერხული დაშვებით დაიწყოს, შემდეგ მოულოდნელ შეტაკებად იქცეს და ბოლოს იმ მოკლე, დაუჯერებელი მომენტით დასრულდეს, რომელსაც მეგობარს მაშინვე უყვები. ამ მერყევ რიტმშია პასუხი, რატომ იკავებს თამაში ამდენ ყურადღებას და რატომ უბრუნდებიან მას ადამიანები მაშინაც კი, როცა მის პრობლემებს კარგად იცნობენ.

მობილურზე ეს გამოცდილება განსაკუთრებით საინტერესოა. აქ თამაში მხოლოდ პატარა ეკრანზე გადმოტანილი კონსოლური სანახაობა არ არის: ის ცდილობს მუდმივად ცვალებადი სოციალური სივრცე იყოს, სადაც მატჩის წესები, გარეგნული იერი და მეგობრების შემადგენლობაც ერთდროულად მნიშვნელობს. ჩემი შეფასებით, Fortnite-ის დომინირება ჩვევის კარგად აგებულ ციკლს ეყრდნობა: სწრაფი დაპირება, გაურკვეველი შედეგი, თვალსაჩინო პროგრესი და დაბრუნების ახალი მიზეზი. ეს ციკლი ძლიერია, თუმცა მობილურის კონტროლი, ტექნიკური მოთხოვნები და დაუსრულებელი განახლებები მის სიმყარეს პერიოდულად არღვევს.

Fortnite

Epic Games · 4.7 · Free · Android

ჩამოტვირთვა

ერთი მატჩის დაპირება და დიდი კულტურული მანქანა

როგორ გაიზარდა თამაში

Fortnite დიდ თამაშად მხოლოდ გადარჩენისთვის ბრძოლით არ ქცეულა. მისი საფუძველი ადვილად გასაგებია: ბევრი მოთამაშე ერთ სივრცეში ხვდება, რესურსებს აგროვებს, საფრთხეს გაურბის და ცდილობს ბოლომდე დარჩეს. წესების ამ სიმარტივემ ახალ მოთამაშეს შესვლის შესაძლებლობა მისცა, ხოლო მშენებლობამ ბრძოლას ისეთი დამატებითი ფენა შესძინა, რომელსაც კონკურენტების უმეტესობა არ სთავაზობდა. საფარი, სიმაღლე და გადაადგილების გზა ერთ წამში შეიძლება შენ თვითონ შექმნა; ამის გამო დაპირისპირება მხოლოდ დამიზნების გამოცდა აღარ არის.

მეორე მნიშვნელოვანი მიზეზი თამაშის სეზონური ფორმაა. კუნძული, მისი ადგილები, ნივთები და საერთო განწყობა დროთა განმავლობაში იცვლება. დაბრუნებულ მოთამაშეს შეუძლია ნაცნობი საფუძველი ამოიცნოს, მაგრამ გარემო სრულად უცვლელი არასოდეს ხვდება. ეს სხვაობა ადამიანებს აძლევს სასაუბრო თემასაც: სად გამოჩნდა ახალი ადგილი, რა შეიცვალა, რომელი იარაღი აღარ მუშაობს ისე, როგორც ადრე. თამაში ამგვარად მარტო გასართობი კი არა, მიმდინარე მოვლენების სივრცეც ხდება.

კულტურულმა ხილვადობამ ეს ეფექტი გააძლიერა. პერსონაჟების გარ төрքը, танцები, მუსიკა და სხვა խաղերից ու հայտնի სამყაროდან եկող հյուրերը մարդկանց ուշադրությունը պահում են նաև იმ დროს, երբ ისინი საერთოდ չեն თამაშում։ Այստեղ հարկ է տարբերել პოპულარության მიზეზն ու თამაშային արժեքը. ცნობილი կերպարը նոր բացում է ստեղծում, მაგრამ მოთამაშეს ხანგრძლივად მხოლოდ მაშინ აჩერებს, თუ თავად მატჩიც საინტერესოა. Fortnite-ის შემთხვევაში ეს ორი ძალა ხშირად ერთმანეთს ეხმარება.

მნიშვნელოვანია ისიც, რომ თამაში მეგობრებთან შეთანხმების მარტივ საბაბად იქცა. ზოგს ერთი მატჩისთვის აქვს დრო, სხვას კი საღამოს რამდენიმე საათი. სხვადასხვა გამოცდილებისა და ინტერესის მქონე ჯგუფსაც შეუძლია ერთ სივრცეში შეხვდეს: ერთისთვის მთავარი გამარჯვებაა, მეორისთვის გარეგნული ნივთების შეგროვება, მესამისთვის კი ხმოვან საუბარში ყოფნა. ასეთი მოქნილობა თამაშს ცალკეული გეიმერული წრის ფარგლებს აცდენს.

რა გამოსდის კონკურენტებზე უკეთ

Fortnite-ის მთავარი უპირატესობა სხვადასხვა თამაშისეული მოტივის ერთიან გამოცდილებად შეკვრაა. აქ არის სწრაფი მსროლელი დაპირისპირება, გადარჩენის დაძაბულობა, გარემოს გამოყენება, გარეგნული იერის შეგროვება და მეგობრებთან ერთობლივი გართობა. ეს ნაწილები ცალ-ცალკე უნიკალური არ არის, მაგრამ ერთად ისეთ მრავალფეროვნებას ქმნის, რომ მოთამაშეს ყოველ ჯერზე ერთი და იმავე მიზნისთვის დაბრუნება არ სჭირდება.

მშენებლობა თამაშს მოწინააღმდეგის წინააღმდეგ მოქმედების დამატებით გზას აძლევს. ცუდ პოზიციაში მოხვედრისას მოთამაშე მხოლოდ გაქცევას ან სროლას არ ირჩევს; მას შეუძლია საფარი აღმართოს, სიმაღლე მოიპოვოს ან შეტევის რიტმი შეცვალოს. ეს გადაწყვეტილებები მატჩს პატარა, სწრაფ ტაქტიკურ თავსატეხად აქცევს. ამავე დროს, მშენებლობის სისწრაფემ გამოცდილ მოთამაშესა და ახალბედას შორის დიდი განსხვავება გააჩინა. თამაშის სხვა რეჟიმები ამ ბარიერის შემცირებას ცდილობს, თუმცა მისი არსებობა მაინც განსაზღვრავს კლასიკური ფორმის უნარსა და ხასიათს.

კიდევ ერთი ძლიერი მხარეა მატჩის დრამატურგია. დასაწყისში რუკა ფართოა და მოთამაშეს არჩევანი აქვს; შემდეგ უსაფრთხო სივრცე ვიწროვდება და შეტაკებები უფრო ხშირად ხდება. ბოლოს რამდენიმე გადაწყვეტილება შეიძლება მთელი თამაშის ბედს წყვეტდეს. ეს მონაცვლეობა კარგად მუშაობს, რადგან მშვიდ მონაკვეთებს დაძაბულობა მოსდევს, ხოლო დაძაბულობას — შედეგის სწრაფი გაცნობიერება. დამარცხება მტკივნეულია, მაგრამ დიდხანს არ გალოდინებს: შემდეგი მატჩის დაწყება მარტივია.

სხვა სერვისებთან შედარება აქ მხოლოდ შეზღუდულად გამოდგება. Google Drive და YouTube Music ყოველდღიურ საჭიროებას ემსახურება, Facebook კი ადამიანებს შორის კავშირს აწყობს; Fortnite მათსავით აუცილებელი ხელსაწყო არ არის. მისი კონკურენტული უპირატესობა ყურადღების გართობად ქცევაა. თამაშის ნაცვლად სხვა თამაში შეიძლება აირჩიო, მაგრამ მისი სოციალური მოვლენების, მატჩების, გარეგნული კოლექციებისა და მეგობრების ჯგუფის ერთობლიობის გამეორება ბევრად რთულია.

დაბრუნების წებოვანი ადგილები

მობილურ თამაშში დაბრუნების ჩვევა ხშირად ყოველდღიური ჯილდოსა და მოკლე მისიის გარშემო იგება. Fortnite ამ მექანიზმებს სეზონურ მიზნებს, გამოცდილების დაგროვებასა და განბლოკვებს უმატებს. მოთამაშე აპს ხსნის ერთი კონკრეტული დავალებისთვის, მაგრამ გზაში რამდენიმე მატჩში ერთვება, რადგან თითოეულმა შეხვედრამ შესაძლოა პროგრესს მცირე ნაბიჯი შემატოს. დავალება აქ მხოლოდ მიზანი არ არის; ის შემდეგი თამაშის დაწყების საბაბია.

მეორე წამახალისებელი ძალა გაურკვეველი შედეგია. მოთამაშე ვერ იცის, მორიგი მატჩი პირველივე შეტაკებაში დასრულდება თუ ბოლომდე გადარჩენას მოახერხებს. სწორედ ეს ცვალებადობა ქმნის იმ განცდას, რომ კიდევ ერთი ცდა შეიძლება უკეთ წავიდეს. ერთი მარცხის შემდეგ მიზეზი ხელში გაქვს: ცუდად დაეშვი, ნაადრევად გამოჩნდი, საჭირო ნივთი ვერ იპოვე ან შეტევის დრო ვერ შეარჩიე. თამაში ამ მიზეზებს ადვილად გასაგებ ამბად აქცევს და შემდეგი ცდისთვის კონკრეტულ იმედს ტოვებს.

მეგობრების მონაწილეობა ამ წრეს უფრო ამყარებს. მარტო თამაშისას წაგება შეიძლება უბრალოდ დასრულებულ მატჩად დარჩეს; გუნდში კი ის საერთო მოგონებად იქცევა. ერთმანეთის გადარჩენა, შეცდომაზე ხუმრობა, უცნაური შეხვედრის მოყოლა და მომდევნო თამაშზე შეთანხმება თამაშს ადამიანურ კავშირს უკავშირებს. ამიტომ დაბრუნების სურვილი მხოლოდ ჯილდოს მიღებაზე არ არის დამოკიდებული. ხშირად მოთამაშე აპს იმიტომ ხსნის, რომ მეგობრები უკვე იქ არიან.

თამაშის რიტმი ამ ყველაფერს კარგად ემსახურება. მატჩი საკმარისად ხანმოკლეა, რომ ერთი თავისუფალი მონაკვეთი დაიკავოს, მაგრამ საკმარისად გრძელიც, რომ საკუთარი მინიატურული ამბავი შექმნას. გამარჯვება იშვიათი და დასამახსოვრებელია; თითქმის გამარჯვება კი ხშირად უფრო მძლავრი მიზეზია დაბრუნებისთვის, რადგან მოთამაშეს ჰგონია, რომ უკეთესი არჩევანით შედეგის შეცვლა შეეძლო. ეს დიზაინის ძლიერი ხერხია, თუმცა მას შეუძლია დროის შეგრძნებაც გაგიქროს. ერთი მატჩი მარტივად გადაიქცევა რამდენიმე მატჩად.

გარ төрքի ნივთები өөр нэг, илүү нам гүм დაბრუნების მიზეზ են. Նրանք անմիջական სათამაშო უპირატესობას არ გაძლევენ, მაგრამ პერსონაჟს პირად იერს ანიჭებენ და დაგროვილი დროის ხილულ ნიშნად იქცევიან. მოთამაშე შეიძლება ახალი ნივთის მისაღებად დაბრუნდეს, ან უბრალოდ უკვე შეგროვებული ნივთებით განსხვავებულად გამოჩნდეს. ეს საკუთრების განცდა თამაშთან კავშირს აძლიერებს, მიუხედავად იმისა, რომ უნარი და გამარჯვების ალბათობა მისგან პირდაპირ არ იზრდება.

რას პატიობს მოთამაშე

ხანგრძლივი პოპულარობისას მომხმარებლები ზოგ პრობლემას იმიტომ ეგუებიან, რომ თამაშის სხვა ნაწილები მათთვის უფრო მნიშვნელოვანია. Fortnite-ში ბევრი აპატიებს ვიზუალურ გადატვირთულობას, მენიუების ხშირ ცვლილებას და რეჟიმების სიმრავლის გამო საწყის ეკრანზე გადაწყვეტილების სირთულეს. თუ მეგობრები თამაშობენ ან ახალი სეზონის ამბავი აინტერესებს, მოთამაშე ამ დაბრკოლებებს ხშირად დროებით უსიამოვნებად აღიქვამს და არა მიზეზად, რომ საერთოდ წავიდეს.

ასევე პატიობენ ბალანსის რყევას. განახლების შემდეგ კონკრეტული იარაღი ზედმეტად ძლიერი შეიძლება ჩანდეს, ხოლო ძველი სტრატეგია ნაკლებად შედეგიანი გახდეს. ეს ცვლილება ზოგს აღიზიანებს, თუმცა სხვებისთვის თამაშის გამოცოცხლების საშუალებაა. უცვლელი ბალანსი ერთგულ მოთამაშეს კომფორტს მისცემდა, მაგრამ ახალბედასთვის შესვლის სივრცეს შეამცირებდა და სეზონის განცდასაც გააქრობდა. თამაშის განახლების პოლიტიკა ამ ორ საჭიროებას შორის მუდმივ კომპრომისს წარმოადგენს.

ხალხი იმასაც პატიობს, რომ პროგრესის სისტემა ზოგჯერ თამაშის ბუნებრივ სიამოვნებას მიზნების ჩამონათვალში ხლართავს. დავალებები შეიძლება მატჩისგან განსხვავებულ ქცევას ითხოვდეს: მოთამაშე ინტერესის ნაცვლად ჯილდოსთვის ირჩევს კონკრეტულ ადგილს ან მოქმედებას. მაგრამ ეს ზეწოლა ყველას ერთნაირად არ აწუხებს. ვინც პროგრესს ყურადღებას არ აქცევს, შეუძლია უბრალოდ ითამაშოს; ვინც მას მისდევს, ყოველ გახსნაზე хийх աշխատանքի жагծառ ուղղություն ունի.

Այս հանդուրժողականության սահման կա. եթե խաղի հաջողության հիմնական მიზეზներն այլևս չեն արդարացնում անհարմարությունները, ներումը արագ սպառվում է. Դա հատկապես ճիշտ է հեռախոսի դեպքում, որտեղ սարքի տարբերությունը մեծ է, իսկ სენსორული მართვის მცირედი ხარვეზიც პირდაპირ ազդում է ბრძოლაზე։

სად ჩნდება ბზარები

მობილურზე ყველაზე მკაფიო პრობლემა მართვაა. ეკრანზე ერთდროულად უნდა დაინახო გარემო, აკონტროლო მოძრაობა, დამიზნო და საჭიროებისას სწრაფად ააგო საფარი. ღილაკების განლაგება თითებსა და ხედვის სივრცეს ეჯიბრება, ხოლო დაძაბულ მომენტში არაზუსტ შეხებას რეალური ფასი აქვს. სენსორული კონტროლი შეიძლება მოსახერხებელი იყოს ჩვეულებრივი გადაადგილებისთვის, მაგრამ გამოცდილი მოწინააღმდეგის წინააღმდეგ შეზღუდვას უფრო მძაფრად გრძნობ.

სისტემური მოთხოვნებიც ყველასთვის ერთნაირი არ են. Խաղի графիկական დატვირთვას, մարտის ინტენსივობას և მოწყობილობის სიცხეს შორის ბალანსი საჭიროა, ხოლო ძველ ან საშუალო შესაძლებლობის ტელეფონზე კადრების სიხშირის დაცემა და ბატარეის სწრაფი ხარჯვა გრძელ სესიას ართულებს. მობილური ვერსიის მიმზიდველობა სწორედ ხელმისაწვდომობას უნდა ეყრდნობოდეს, მაგრამ თუ კარგი გამოცდილებისთვის ძლიერი მოწყობილობაა საჭირო, ამ დაპირებას საზღვარი უჩნდება.

ინტერფეისიც ყოველთვის სუფთა არ არის. თამაშში ბევრი რეჟიმი, შეთავაზება, დავალება და სეზონური მასალაა თავმოყრილი, რის გამოც ახალ მოთამაშეს შეიძლება მთავარი გზა გაუჭირდეს. ყოველი დაბრუნებისას მენიუს ცვლილება სიახლეს ამტკიცებს, მაგრამ ნაცნობი მოქმედების ადგილმდებარეობის დაკარგვასაც იწვევს. ჩემი აზრით, ეს ის შემთხვევაა, როცა მეტი შინაარსი ავტომატურად უკეთეს გამოცდილებას არ ნიშნავს.

სოციალური მექანიზმი მიმზიდველიცაა და მომთხოვნიც. გუნდურ თამაშში შეთანხმება აუცილებელია, მაგრამ ყველა მოთამაშეს არ სურს ხმოვანი საუბარი ან მეგობრების გრაფიკთან მორგება. მარტო შესული ადამიანი მაინც იღებს სრულ მატჩს, თუმცა თამაშის ერთ-ერთი ყველაზე ძლიერი მიზეზი — საერთო ამბავი — ნაკლებად მუშაობს. ამ განსხვავების გამო Fortnite ზოგისთვის ყოველდღიური შეხვედრის ადგილია, სხვებისთვის კი ხანდახან გახსნილი, ხმაურიანი თამაში.

განახლებების სიხშირესაც ფასი აქვს. ახალი სეზონი ცნობისმოყვარეობას აღვიძებს, მაგრამ მუდმივი ცვლილება გამოცდილ მოთამაშეს დასვენების საშუალებას ნაკლებად აძლევს. ვინც თამაშს იშვიათად ხსნის, შესაძლოა დაბრუნებულმა აღმოაჩინოს, რომ რუკა, ნივთები ან მეტა უკვე შეცვლილია. სიახლე დაბრუნების მიზეზია, მაგრამ ამავე დროს უწყვეტობის განცდას ასუსტებს.

ვისთვის მუშაობს ყველაზე კარგად

Fortnite განსაკუთრებით კარგად ერგება მათ, ვისაც მეგობრებთან მოკლე, მაგრამ მოვლენიანი სესიები მოსწონს. ჯგუფს შეუძლია მატჩამდე მიზანი შეათანხმოს, თამაშისას ერთმანეთს დაეხმაროს და წაგების შემდეგაც გასართობი ამბავი წაიღოს. ასეთ მოთამაშეს აუცილებელი არ არის ყველა განახლება იცოდეს ან მაღალი დონის მშენებლობაში დახელოვნდეს. საკმარისია, რომ მატჩის გაურკვევლობა და საერთო საუბარი მოსწონდეს.

თამაშით ისარგებლებენ ადამიანებიც, რომლებსაც ერთი ჟანრის ფარგლებში განსხვავებული ხასიათის რეჟიმები სურთ. ზოგჯერ დაძაბული ბრძოლა უნდათ, ზოგჯერ უფრო მსუბუქი თავგადასავალი, ზოგჯერ კი მხოლოდ კოსმეტიკური კოლექციის გაგრძელება. მრავალფეროვნება Fortnite-ს ერთ კონკრეტულ განწყობაზე დამოკიდებულებას უმცირებს. სანაცვლოდ, მოთამაშეს მენიუში ორიენტირება და მისთვის შესაფერისი რეჟიმის არჩევა უწევს.

ნაკლებად შესაფერისია მათთვის, ვისაც ტელეფონზე ზუსტი სენსორული მართვა უჭირს, მოწყობილობის ბატარეას უფრთხილდება ან ყოველკვირეულ სიახლეებს ვალდებულებად აღიქვამს. ასევე რთული იქნება მისით სიამოვნების მიღება მათთვის, ვისაც შეჯიბრებითობა აღიზიანებს და მარცხის შემდეგ დაუყოვნებლივ ახალ ცდაზე გადასვლა არ უნდა. თამაში თავის ტემპს გთავაზობს, მაგრამ ამ ტემპის ნაწილი სწრაფი გადაწყვეტილებები და განმეორებითი მატჩებია.

რატომ ვერ იმეორებენ კონკურენტები მის ძალას

კონკურენტს нэг механикаа хуулбарлахад хялбар байж болно; бүтэн დაბრუნების циклийг хуулбарлах нь илүү რთულია. საჭიროა სწრაფი და გასაგები მატჩი, საკმარისი სიღრმე, რეგულარული განახლებები, სოციალურ ჯგუფში ადგილის პოვნა და პერსონალიზაციის ისეთი ფენა, რომელსაც მოთამაშე საკუთარი კავშირის ნაწილად აღიქვამს. თითოეული კომპონენტი სხვა თამაშშიც შეიძლება არსებობდეს, მაგრამ მათი ერთდროული მუშაობა დიდ რესურსსა და წლების განმავლობაში დაგროვებულ ჩვევას მოითხოვს.

Fortnite-ის უპირატესობა მხოლოდ შინაარსის რაოდენობა არ არის. მოთამაშემ იცის, რომ მეგობრები, ნაცნობი ვიზუალური ენა და სეზონური საუბარი ერთ ადგილას დახვდება. ეს მოლოდინი კონკურენტთან გადასვლას ძვირად აქცევს არა ფულით, არამედ სოციალური ძალისხმევით. ადამიანს შეიძლება ახალი თამაში მოეწონოს, მაგრამ მაინც Fortnite გახსნას, რადგან მისი ჯგუფი იქ არის და მომდევნო ცვლილებაზეც იქ ილაპარაკებენ.

ამავე დროს, ამ უპირატესობას სუსტი წერტილიც აქვს: მოთამაშეთა ჯგუფი შეიძლება დაიშალოს, ხოლო მუდმივმა ცვლილებამ დაღლა გამოიწვიოს. კონკურენტებს სწორედ მაშინ უჩნდებათ შესაძლებლობა, როცა Fortnite-ის სიახლე უფრო მოვალეობას ჰგავს, ვიდრე სასიამოვნო სიურპრიზს. დომინირება გარანტირებული არ არის; ის ყოველდღე უნდა გამართლდეს თამაშის რეალური ხარისხით.

რამდენ ხანს გასტანს დომინირება

Fortnite-ის ხანგრძლივობას ყველაზე მეტად ცვლილების უნარი განსაზღვრავს. თამაში საკუთარ საფუძველს ინარჩუნებს, მაგრამ სეზონებით გარემოსა და პრიორიტეტებს გადააწყობს. ეს ფორმა, სავარაუდოდ, უფრო გამძლეა, ვიდრე ერთი ხრიკის გარშემო აგებული თამაში, რადგან ახალი მოთამაშის მოზიდვისა და ძველის დაბრუნების რამდენიმე გზა აქვს. კულტურული მოვლენებიც პერიოდულად ყურადღებას აახლებს, თუმცა მხოლოდ სტუმარი პერსონაჟები ვერ გადაარჩენდა სუსტ მატჩს.

მთავარი გამოცდა ისაა, შეძლებს თუ არა თამაში სიახლესა და სიცხადეს შორის წონასწორობის შენარჩუნებას. მეტი რეჟიმი და შეთავაზება აუდიტორიას აფართოებს, მაგრამ საწყის გამოცდილებას აბუნდოვანებს. უფრო სწრაფი განახლებები საუბარს აცოცხლებს, მაგრამ მოწყობილობისა და დროის მოთხოვნას ზრდის. თუ დეველოპერები თითოეულ ახალ ფენას ძველი მოთამაშის პატივისცემით დაამატებენ და მობილურზე კონტროლსა და შესრულებას გააუმჯობესებენ, დაბრუნების ჩვევა საფუძვლიანად დარჩება. წინააღმდეგ შემთხვევაში, თამაში ყურადღებას შეინარჩუნებს, მაგრამ მისი გამოყენება დამღლელ რიტუალად გადაიქცევა.

ჩემი საბოლოო შეფასება ასეთია: Fortnite მობილურზე პოპულარულია არა იმიტომ, რომ ყოველ სესიაში სრულყოფილ ბრძოლას იძლევა, არამედ იმიტომ, რომ წაგებასაც გაგრძელების მიზეზად აქცევს. მისი საუკეთესო მომენტები მეგობრებთან საერთო მატჩში, ბოლო წუთის გადარჩენასა და მოულოდნელად მოგებულ დაპირისპირებაში ჩნდება. სენსორული მართვა, დატვირთული ინტერფეისი და ტექნიკური მოთხოვნები ამ გამოცდილებას აშკარად ზღუდავს, ამიტომ ყველასთვის საუკეთესო მობილური თამაში ვერ იქნება. მაგრამ ყურადღების მოზიდვის, მოთამაშის დაბრუნებისა და ახალ ამბად ქცევის ერთობლიობაში ის იშვიათად დასაძლევი ძალაა: სანამ მატჩი კვლავ დაუმთავრებელ ამბავს ჰგავს, კიდევ ერთი ცდის სურვილიც დარჩება.